5 Kasım 2011 Cumartesi

Speechless

Bu aralar çok üzülüyorum…
Kendim için değil, ülkem için üzülüyorum…
Birileri ölüyor, birileri ağlıyor, birilerinin canı yanıyor…
Benimse boğazımda bir düğüm olanları izliyorum…
Felaketler, ölüm, kaos…
Hepsi bir arada…
Acının sesi çok uzakmış gibi geliyor ama aslında tam da içimize düşüyor…
Biz hayata devam ediyoruz, doğal olan bu belki de etmeliyiz…
Ama hayat akıp giderken uzak bulduğumuz yakınları unutmayalım olur mu?

1 yorum:

  1. İnsanız tabi üzülmen kadar normal bir şey yok, geçer bu acılar üzüntüler :)

    YanıtlaSil