9 Aralık 2012 Pazar

Hayat attığın adımlardan ibaret


Photobucket


Bundan 6 ay önce tanışsaydık, size kendimi "Merhaba ben Polyanna" diye tanıtabilirdim…

Polyanna'dan hallice Heidi gibi Alplerde koşturmuşluğum, taze keçi sütü içmişliğim ya da çıplak ayaklı Peter’le aşk yaşamışlığım yok. Yine de pesimistliğin yanından geçmeyen ruh hallerim, yüzümden eksik olmayan gülümsemem ve her zaman yanımda olan umudum beni ucundan kıyısından Polyanna yapabilirdi…

Sonra bir sabah griye boyanmış bir havaya uyandım…

Elimde kahvem salona giderken fark ettim ki eskiden aşık olduğum işim katlanılmaz bir işkenceye dönüşmüştü…

Daha da kötüsü içinde bulunduğum ruh halim yüzünden ben de katlanılmaz bir insana dönüşmüştüm...

Mutluluğum öyle derinlere gitmişti ki kimse gülümsediğimi görmez oldu.

Bu süreç içinde bir çok insandan farklı hikayeler dinledim;

İşinde mutlu olmak zorunda değilsin diyenler, kulaklarını tıka işini yapmaya devam et diyenler, hemen istifa et diyenler, sabret biraz diyenler vs vs…

Bir kahve molasında Özlem sigarasından bir nefes çekip “Seni hiç iyi görmüyorum” dedi dumanı yüzüme üflerken…

Çok mutsuzum diye geçirdim içimden…

İçimden geçip giden mutsuzluk tek bir şeyi fark etmemi sağladı.

Hayat adımlardan ibaretti…

Ya mutsuzluğumu kabullenecek, ya da bir adım atacaktım…

Eğer kader diye bir şey varsa kabullenmek kaderine boyun eğmekten başka bir şey değildi…

Bir Cuma sabahı istifa dilekçemi yazarken gülümsediğimi fark ettim…

26 yaşındaydım, kendime ait bir hayatım, ihtiyacım olduğunda bana sarılan dostlarım, beni hayatı kadar seven bir adam, ve hep yanımda olan bir ailem vardı.

Hava soğuktu, dışarıda yağmur yağıyordu ve ben alabildiğine özgür, bu dünyadaki herkesten daha cesurdum…

Merhaba ben Polyanna, sizinle tekrar karşılaşmak çok güzel…

6 yorum:

  1. darısı tüm darlanmış mutsuzların başına:)

    YanıtlaSil
  2. şu an ki hislerimiz ve yaşadıklarımız aynı, hoş geldin =)

    YanıtlaSil
  3. bu postunu çok sevdim:) kimbilir, ben dahil kaç kişinin tercumanı olmuşsun..

    YanıtlaSil
  4. Belki sonuçlar,maddiyat seni mutsuzluğa sürüklemek ister ama her şeyi bir kenara bırak senin cesaretini gösteren kaç insan var hayatta?

    tüm bunun için bile bu adımın için bile kendini kocaman kucakla,merhaba de;)

    YanıtlaSil
  5. Belki gec bir yorum ama devaminda neler oldu? Biraz cesaret icin duymaya ihtiyacim var sanirim :)

    YanıtlaSil
  6. ne güzel bir yazı, kahramanım oldunuz bir anda... peki ya sonra? istifa ettiniz şimdi mutlu musunuz? gerçekten cesarete ihtiyacım var, borçlar, krediler... yine de ödeniyor mu, yine de tutunabiliuyor mu insan?

    YanıtlaSil